0
Uitgeverij Lieve Hart
Boeken, films en muziek

Recensie En toen, en toen… en toen…

20150123_120934

Is het een slechte gewoonte om twee of drie boeken tegelijk te lezen? Ik weet het niet, maar ik doe het al jaren. Met als resultaat dat ik er langer over doe om een boek uit te hebben, hoe dun ook. Deze boeken hebben verschillende genres, fictief en non-fictief. Op het moment dat ik het boekje En toen, en toen… en toen…las, las ik ook All-inclusive van Suzanne Vermeer (tot 2011 schrijverspseudoniem voor Paul Goeken) enThe Artists Way (ben ik voorlopig nog in bezig, want dat gaat van week tot week). En toen, en toen… en toen… kreeg ik via Boeklezers om te recenseren.

Voordat ik aan het boekje begon had ik enige voorkennis, omdat ik al een schrijfopleiding had gevolgd. Ik recenseer dit boekje om die reden waarschijnlijk op een heel andere manier dan iemand die de ambitie heeft om te schrijven en geen schrijfcursus of – opleiding heeft gevolgd.

Wat me opvalt, zijn de schrijftekens in de titel. Op de cursus die ik volgde had ik geleerd om geen schrijftekens in de titel te zetten. Een advies dat ik met mijn debuutroman Lieve Hart! met uitroepteken lekker aan de wilgen heb gehangen. Waarschijnlijk valt het me daarom eerder op en vind ik het juist goed om te zien dat anderen daar ook zo over denken. De cover vertelt me al iets over de inhoud van het boek. In een witte inktvlek staat met Veel schrijfoefeningen en links onderin: voor 12 jaar en ouder. Ik vroeg me af waarom het voor 12 jaar en ouder zou zijn, maar dat heeft natuurlijk alles te maken met de Nederlandse grammatica en spelling die je op je twaalfde toch wel onder de knie zou moeten hebben. Die basiskennis is gewoonweg nodig om een boek te schrijven en om En toen, en toen… en toen… te begrijpen. In het voorwoord wordt meteen al uitgelegd dat schrijven net als koken een ambacht is.

Als nieuwe schrijver wordt je meteen ingewijd in de schrijversvaktermen als spanningsboog, het conflict en de plot. Het stoorde me dat er in het boekje ‘de’ plot stond. Tot dusver sprak en schreef ik altijd over ‘het’ plot. Ik heb het daarom opgezocht. Mijn vermoeden werd bevestigd: het kan allebei. Ik moest dus even omschakelen. In En toen, en toen… en toen… staan veel tips hoe je een spanningsboog opbouwt aan de hand van voorbeelden en schrijfoefeningen. Een van de schrijfoefeningen heb ik daadwerkelijk gedaan.

Ik moest een kort verhaal/passage schrijven volgens bepaalde regels. De regels waren:

  • Twee personages reizen van de ene naar de andere plek.
  • Het verhaal begint met een dialoog zin in combinatie met een handeling
  • Ze reizen met een willekeurig vervoermiddel

Uit mijn oefening ontstond de volgende passage:

‘Ik kom er aan!’ met een luide zucht drukt Leonie haar mobiel uit en draait zich om naar Sanne die op de achterbank zit, ‘Heb je je gordel om gedaan?’

Sanne knikt: ‘Ja, mam.’

‘Goed zo.’ Leonie draait de sleutel om en de auto start. Ze zet de versnelling in zijn achteruit en met een bochtje draait ze de neus van de auto de weg op. Snel steekt ze haar hand op naar de buurman die net het pad af loopt om zijn hondje uit te laten. De buurman zwaait terug. Het lijkt of hij iets wil zeggen tegen haar. Hij wenkt, maar Leonie heeft helemaal geen tijd voor een praatje. Ze wil niet onfatsoenlijk zijn en lacht hem vriendelijk toe. ‘Snel wegwezen’ mompelt ze.

‘Wat zegt u mam?’

‘Oh niks bijzonders’ Leonies hoofd zit zo vol dat ze geen zin heeft om tekst en uitleg te geven. Als bij het derde kruispunt de verkeerslichten weer op rood staan, ontsnapt er een ‘fuck’ uit haar mond, waar ze meteen spijt van heeft: ‘Dat heb ik niet gezegd en jij hebt niets gehoord!’

“Wat bedoelt u, mama?’

‘Niks, laat maar.’ Dat scheelde een haar. Na de laatste ouderavond over het onderwerp Taal en Ontaal had ze zich nog zo voorgenomen om voortaan het goede voorbeeld te geven. Ze moest alleen nog een beetje wennen. Gelukkig maar dat Sanne het niet heeft gehoord. Het licht springt op groen en ze geeft gas. Opeens rent er een jongetje voor de auto langs. In een reflex trapt ze bovenop haar rem. Met een wilde schok komt de auto tot stilstand. In haar spiegel ziet ze Sanne naar voren schieten en weer terug. Haar ogen groot van schrik.

‘Wat was dat?’

‘Er stak een jongetje over. Zomaar.’ Leonie voelt haar hart wild tegen haar ribben bonken. Verontwaardigd slaat ze haar hand midden op het stuur: ‘Pèèèp!’

De jongen kijkt over zijn schouder en zet het op een lopen.

Leonie draait haar autoraam open: ‘Kon je niet uitkijken!’

De jongen lijkt het niet te horen. Hij is al tientallen meters verwijderd.

‘Mama, die jongen ken ik. Die zit bij mij op school. Hij zit een klas hoger. Arjan heet hij geloof ik.’

‘Domme Arjan.’ mompelt Leonie. Ze draait de auto naar links een zijstraat in. Op de stoep staat Jim met zijn mobiel in zijn hand op haar te wachten.

Hij stapt in en zegt: ‘Mama, uw jas zit tussen de autodeur.’

Slotconclusie

En toen, en toen… en toen… is een boekje om bij de hand te hebben als je schrijft. Het is een leuk naslagwerkje en komt goed van pas bij een writer’s block. De do’s en don’ts worden kortbondig uitgelegd. Het lettertype is groot en de hoofdstukken, onderdelen en oefeningen worden met duidelijke alinea’s en grijs gemarkeerde blokken aangegeven. Dat leest prettig weg en werkt efficiënt als je snel iets terug wilt zoeken. Ook worden er handige websites vermeld.

Ik geef En toen, en toen… en toen… ★★★★ 4/5

De schrijfster Marianne Miltenburg heeft twee jeugdboeken op haar naam staan, meegewerkt aan diverse publicaties en noemt zich schrijfcoach en redacteur. Op haar website textwrite lees je meer over haar werkzaamheden.

Het boekje is uitgegeven door Mira Loves Books, waar Marianne Miltenburg als freelancer werkzaam is.

ISBN: 978-90-822882-0-9
ISBN: 978-90-822882-1-6 (e-boek)

Voor een leesfragment klik hier

 

 

 

 

 

 

Wat Je Misschien Ook Leuk Vindt...

No Comments

Leave a Reply