0
Uitgeverij Lieve Hart

Column: Vin du Duck

Vin du Duck

Alle genodigden van Eendeneiland waren aanwezig op de buurtborrel, die dit jaar werd georganiseerd door Eendert en Mina Kuifend. Het vijverorkest, de Drie Flierefluiters en de Toethoorn speelden en zongen het hoogste lied. De sfeer zat er al snel goed in. Mina en Eendert hadden een overheerlijk buffet voorbereid met Kik á la Dril, Pain du Reste en als special: Herbe avec Mière.

De familie Kuifeend was ongewild kinderloos geraakt. Vorig jaar had het noodlot toegeslagen, toen een infanterie van het Reigerbataljon hun kroost tijdens een strooptocht verdonkeremaanden. Mina was door het dolle geweest. Dit jaar zag ze met weemoed de blaadjes weer aan de bomen ontspruiten. Deze keer had ze het echtelijk verkeer niet aangedurfd. Eendert stond op het toppunt van ontlading, want buurvrouw Deusje Voos liet weloverwogen haar heupen in zijn vizier waggelen.

Na de zoveelste glas Vin du Duck nam een der eenden het woord. Er viel plotseling een doodse stilte. Buurman Peking, wiens oorsprong in het Verre Oosten ligt, snaterde met een zwaar accent: ‘Ik heb een brief van de gemeente ontvangen. Ik word beschuldigt van landjepik.’

Iedereen kakelde instemmend: ‘Die brief heb ik ook gehad.’ En de vraag rees: ‘Wat doen we hieraan?’

Ze kwebbelden hoe ondankbaar de gemeente was over hun goed onderhouden tuinen en dat ze ook nog geheel vrijwillig en belangeloos in hun vrije tijd de moeite hadden genomen hier en daar een stukje grond van de gemeente voor hun rekening te nemen. De gemeente werd zo toch juist ontlast van hun toch al enerverende taken jegens de burgermaatschappij? Er moest iemand zijn die hen verlinkt had. Iemand die niet uit dezelfde vijver viste. Maar wie? En belangrijker nog: wat deden ze er aan?

Er viel wederom een benepen stilte. Zelfs het vijverkwartet liet de snaren rusten en keken elkaar even als een vreemde eend in de bijt aan om vervolgens met vereende krachten een nieuw lied in te zetten: ‘En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet. We gaan nog niet naar huis, gooi het maar op de buis.’

Het eendenvolk liet de snavels van verwondering openvallen, zochten elkaars blik en kwetterden opgelucht en luidkeels: ‘Morgen bellen we Hart van Nederland.’

 

(c) Janine van der Hulst-Veerman

BewarenBewarenBewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Wat Je Misschien Ook Leuk Vindt...

No Comments

Leave a Reply